Zijn grote broer van bijna 4 jaren oud kletst de hele dag, maar hij, Huub, bijna 2 jaren oud zegt bijna geen woord. De buisjes van Eustachius in zijn oor zijn te smal, dus hij krijgt regelmatig kleine kunststof buisjes in zijn oortjes om de boel wat op te rekken. Die kunststof buisje gaan er vervolgens weer regelmatig uit, met als gevolg dat hij dan behoorlijk doof is, alsof hij ‘onder water leeft’ doordat er vocht in zijn kleine oortjes zit, maar het komt uiteindelijk goed met zijn gehoor. En spraak.
Huub zegt inmiddels ‘papa’ en ‘mama’ en ‘opa’ en ‘oma’. Verder niks. Dit hoeft ook niet want hij spreekt met zijn koddige lijfje en zijn mooie grote ogen spreken boekdelen. Hij is nog zo’n heerlijk mollig peuterlijfje met rechte rug, bol buikje en heerlijk baby vet op zijn kleine handjes. Parmantig.
Als hij naar buiten wilt, loopt hij gewoon naar de gang en wijst zijn jas aan. En gaat als voorpret al even dansen. Hij kan heel goed ‘ja’ en ‘nee’ knikken. Geheel duidelijk. En zeker niet met de intentie voor discussie. Daar, discussie, doet hij niet aan. Hij is immers bijna twee. Zijn lijfje staat nooit stil, tenzij hij slaapt. Zijn lijfje spreekt taal.